Met Centipede op de Atari 2600 speelde ik eigenlijk al een shmup zonder dat ik het doorhad

Soms heb je van die momenten dat je met een compleet nieuwe blik naar je jeugd kijkt. Laatst dacht ik terug aan de uren die ik, in de jaren ´80, op mijn slaapkamertje doorbracht met mijn trouwe Atari 2600. Een game die vaak in de console zat? Centipede.

Ik wist dat het verslavend was, ik wist dat het frustrerend was, maar pas nu valt het kwartje: ik speelde toen eigenlijk al een loepzuivere shmup. Wauw!

Waarom Centipede nog steeds staat als een huis

Hoewel de graphics anno 2026 natuurlijk ultra-simpel zijn, is de gameplay nog net zo strak als toen. Wat Centipede zo goed maakt, is de chaos die je zelf creëert. Elke keer dat je een segment van de duizendpoot raakt, verandert het in een paddenstoel. Voor je het weet, heb je het hele speelveld volgebouwd en heb je geen ruimte meer om te manoeuvreren.

• De spanning: Die razendsnelle spin die ineens van de zijkant komt invliegen.
• De strategie: Schiet je de duizendpoot in het midden kapot of ga je voor de kop?
• De eenvoud: Eén knop, één joystick, pure focus.

Een tijdloze klassieker

Het mooie aan deze game is dat het niet leunt op een ingewikkeld verhaal of flitsende effecten. Het gaat om de highscore en de reflexen. Of je het nu een "schietspelletje" noemt of een "shmup", de kick wanneer je die laatste ronde overleeft terwijl het hele scherm vol staat met paddenstoelen, is magisch.

Voor mij blijft de Atari 2600-versie van Centipede dan ook een warm bad van nostalgie dat vandaag de dag nog steeds een glimlach op mijn gezicht bezorgt. En dat zijn er vandaag de dag niet meer zoveel...